نیما که پشت سر باباش ایستاده:

بعد نوبت دیدن صحنه واقعی پهلوان بازی شد. ماجرا از این قرار بود که دو تا از این پهوان قدیمی ها اومده بودن تو محوطه پارک و برای خودشون معرکه گرفته بودن. از زنجیر پاره کردن گرفته تا شکستن سنگ با مشتشون و البته مبارزه با مار. کار اونها هم برای نیما خیلی جالب بود و نیما یک سره می گفت: مامان اینها چقدر زورشون قوی یه!یا مامان این آقاهه چقدر بازوش کلفته!فرداش هم رفته بود و کل ماجرای پهلوان دیدنش رو توی مهد برای همه تعریف کرده بود.

و بعد نوبت رسید به فکر کنم اصل ماجرا که دیدن مسابقه اتوموبیل رانی ماشین های کوچک و حرفه ای کنترلی در قسمت تپه های کوچک و خاکریز پارک پردیسان بود. این ماشین ها که توسط آدم های حرفه ای این کار هدایت می شدن چیزی حدود ۶۰۰ هزار تومان قیمت داشتن و مسابقه شون خیلی دیدنی بود. نکته جالب اینه سرعت این ماشین ها به ۸۰ کیلومتر هم می رسه و کم و بیش مثل یه ماشین واقعی با صدای ماشین های مسابقه باهم کورس گذاشته بودند و از روی تپه ها می پریدند و ماشین حریفشون رو واژگون می کردند. قیافه همه بچه ها که این مسابقه رو از نزدیک می دیدند واقعا دیدنی بود و نیما که جای خود! مگه حاضر می شد بعد از یک ساعت تماشا از اونجا بریم.! این شد که تیک تیک لرزیدیم و ساندویچ خوردیم و مسابقه اتوموبیل رانی نگاه کردیم.نیما البته تو این عکس نیست.

نیما و دوستش آرش :

و این هم جمعه خوب و خانوادگی ما!

و حالا که بزرگ شده ام و مادر شده ام می فهمم که...

مادر نیز موجودی  است دو پا که گاهی واقعا خسته می شود اما به روی خودش نمی آورد. انرژی اش پایان ناپذیر نیست. تواناییهایش نامحدود نیست. خستگی هایش بی دلیل نیست. مادر یعنی موجودی که در از خودگذشتگی اش بی مثال است اما برای خودش هم گوشه خلوتی می خواهد. برای خودش آرزوهایی دارد. آرزو هایی که فقط و فقط مال خودش باشند. خانوادگی نباشند و مربوط به بچه و همسرش هم نباشند. مادر هم حق دارد اشبتاه کند. غر بزند. گاهی از زندگیخالی و گاهی از آن اشباع شود. مادر هم انسان است و نه بت نمونه بودن و بی عیب و نقص بودن.

Mother is a verb not a noun !

این هم البته حقیقتی است غیر قابل انکار!

کودک و خدا

پ.ن: اینها ثبت حس خوب من در روز پنجشنبه است که روز جهانی کودک بود. کندی سرعت اینترنت مانع از آوردن اونها در این مکان مجازی شد

امروز نوشت: برای روز جهانی کودک نیما رو بردم کانون پرورش فکری کودکان که با مامان هیژا جون قرار گذاشته بودیم و رفته بودیم. کلی برنامه داشتن برای بچه ها که فکر کنم به نیما خوش گذشت. البته به خاطر کسالتش بی حال بود و یکسره در کار خارش اما از رضایتش فهمیدم که کلی بهش خوش گذشته. بچه ها هم که طبق معمول نذاشتن ما یه عکس یادگاری دو نفره ازشون بگیریم چون یکی به شرق بود و یکی به غرب. البته انقدر سرشون گرم بود که دیگه فرصت دوست بازی براشون نمونده بود.بهترین قسمت ماجرا هم هدیه ویژه ای بود که از طرف روابط عمومی اونجا به خاطر کارم دریافت کرده بودم و قرار بود مثلا مال ما باشه که به اسم اقا نیما تموم شد. البته بسته هدیه بچه گانه بود و به جز کتابهای داستانی که داشت یک ماکت خونه سازی واقعی هم توش بود که نیما و باباش روز جمعه اونو ساختن و کلی لذت بردن. این ماکت آجرها و شیروونی واقعی داره اما در مقیاس کوچیک و باید با سیمانی که تو مشماهای کوچک توش گذاشتن بالا بیاد و ساخته بشه که البته یک بار ساخته شد اما سقفش رییخت و من تو عکسی که گذاشتم دوباره همین طور سرهم بندی اش کردم تا خونه بی سقف نمونه(نمونه اولی که بابای نیما ساخت خیلی قشنگ تر بود و سقفش درست بالا رفته بود). فکر کنم این ماکت ها رو تو خود کانون می فروشن و اگه دیدین بخرین چون چیز جالبیه. البته خیلی استاندارد نیست اندازه هاش اما برای سرکار گذاشتن اعضای یه خانواده در روز تعطیل بد نیست.

نیما و خونه سازی:

خانه مثلا ساخته شده:

جشن روز جهانی کودک در کانون:

جشن روز كودك در مهد نيما

نيما و دوستش عرشيا:

*نیما انقدر این چند روزه آمپول زده و ترسیده که دیدم دیشب دو تا از آمپول هاش رو نگو انداخته تو سطل آشغال و بقیه رو هم گم و گور کرده تا مبادا پیداشون کنیم.از یه طرف هم خیلی دلم سوخت و از طرف دیگه می بینم چاره ای نیست.خدا کنه زود زود خوب بشه.

پ.ن.: این وبلاگ آواز دهل رو با پستی که نوشته حتما بخونید که خیلی قشنگ. نامه اول هم عالیه. من که از خوندنش خیلی لذت بردم.